เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 55 ในระหว่างพูดคุย อาจารย์ช่วยตงจื่อให้พ้นวิกฤต
เมื่อมาถึงเรือนสำราญใจ อาจารย์กำลังยืดเส้นยืดสายอยู่ในลานบ้าน
ผมแนะนำว่า “นี่คือเฉียวตง เพื่อนร่วมบ้านเกิดของผมครับ”
ตงจื่อหยุดร้องไห้แล้วยิ้มออกมา พูดว่า “ท่านมหาปรมาจารย์ สวัสดีครับ”
อาจารย์พยักหน้า “เธอพาเขาเข้าไปนั่งข้างในเถอะ ฉันจะเดินเล่นสักหน่อย”
ผมรวบรวมความกล้า “อาจารย์ครับ มีเรื่องหนึ่งที่อยากจะพูดกับท่าน”
อาจารย์ไม่ได้มองผม กลับกวาดสายตามองตงจื่อแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร แล้วเดินเข้าห้องทรงพระอักษรไปโดยตรง พวกเราสองคนรีบตามเข้าไป
ใจผมรู้สึกกระวนกระวาย กลัวว่าอาจารย์จะดุที่ผมทำเรื่องไม่เป็นเรื่อง แต่เมื่อนึกถึงตงจื่อที่ไม่มีใครช่วยได้ จึงแสร้งทำเป็นสงบ:
“เรื่องการฝึกอบรม ผมค่อยรายงานท่านทีหลังครับ เพื่อนผมตงจื่อกำลังเจอความยากลำบาก ผมอยากจะขอพูดเรื่องนี้ก่อน”