เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 156 ไม่มีทางจำผิด
บรรยากาศเงียบงันไปชั่วขณะ “อ้ายลี่เอ่อร์” รีบใช้สมองประมวลผลอย่างหนัก ก่อนจะได้ยินหลินเย่าพูดเสริมขึ้นมาอีกประโยค
“ทะเลผืนนี้เป็นสีแดงจริงๆ ไม่ใช่แค่สีแดง แต่ยังเปล่งประกายแสงสีส้มเหลืองด้วย เมื่อเทียบกับสิ่งที่เรียกว่าจุมพิตแห่งอันทีถ่าเล่อเอิน คุณไม่คิดเหรอครับว่ามันดูเหมือนอย่างอื่นมากกว่า”
“อ้ายลี่เอ่อร์” เข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของหลินเย่าทันที ตลอดยี่สิบปีมานี้ เขาเจอคนในสหพันธ์ดวงดาวมาแล้วทุกรูปแบบ การที่ก้าวขึ้นมาถึงตำแหน่งนี้ได้ ย่อมไม่ใช่คนโง่
ทันทีที่หลินเย่าพูดจบ เขาก็เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาโค้งขึ้นเล็กน้อยพลางหัวเราะออกมา
“คุณกำลังจะบอกว่า ภาพนี้ดูเหมือนไฟป่าที่กำลังโหมกระหน่ำ เปลวเพลิงที่กำลังกลืนกินผืนแผ่นดินสินะ”
หลินเย่ายังคงวางท่าทีสบายๆ และเยือกเย็นเช่นเดิม
“ดูเหมือนคุณจะไม่คิดเสแสร้งต่อหน้าผมอีกต่อไปแล้ว”
“อ้ายลี่เอ่อร์” โบกมือ “คุยกับคนฉลาดแล้วยังมัวมาอ้อมค้อมก็ดูจะมากความเกินไป สู้พูดกันตรงๆ ไปเลยยังดูเปิดเผยกว่า”