เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 46 ร่วงหล่นเพราะความวิปลาสของมนุษย์
หลินเย่าสวมหน้ากากอนามัย แล้วเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้านางพญาเผ่าแมลง เมื่อเห็นช่วงอกของอีกฝ่ายยังขยับขึ้นลง เขาก็รู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ แต่ดูจากสภาพนี้แล้ว การมีชีวิตอยู่คงทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก
ดูเหมือนเธอจะมองเห็นหลินเย่าเช่นกัน ปากที่เป็นรอยหยักคล้ายฟันเลื่อยขยับไปมาแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา ดวงตาสีดำสนิทกลอกไปมาคล้ายอยากจะบอกอะไรบางอย่างกับเขา
การออกเสียงและพูดคุยของเผ่าแมลงต่างจากมนุษย์ทั่วไป หลินเย่าอ่านปากของเธอไม่ค่อยถนัดนัก จึงโน้มตัวลงไปเล็กน้อย คนอื่นๆ ในห้องต่างกำลังวุ่นอยู่กับการเก็บกวาดและทำลายไข่แมลงอย่างเป็นระบบ ไม่มีใครสนใจเลยว่านางพญาที่นอนพะงาบๆ ราวกับซากศพบนโซฟาตัวนี้กำลังพยายามจะพูดอะไร จุดจบสุดท้ายของเธอก็คงหนีไม่พ้นการถูกลากไปเผาทำลายในเตาเผาจนไม่เหลือซาก
หลินเย่าจ้องมองปากของเธอ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
"โซ... โซฟาเหรอ"