เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 3 ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้รังเกียจนาย
สุดท้ายเขาก็ลืมหลินเย่าไม่ลง เฝ้าคิดถึงคนึงหามาหลายปี พอถึงที่สุดก็ยังชอบอีกฝ่ายมากอยู่ดี จนล้มป่วยเพราะความคิดถึงเข้าจนได้
วินาทีที่ได้กลับมาพบหลินเย่าอีกครั้ง ความน้อยใจที่อัดอั้นมาตลอดห้าปีก็ประดังประเดขึ้นมาจนเผลอแสดงอาการแง่งอนใส่ เสิ่นซวินเป็นตัวแสบประจำวงการมานาน ยังไม่เคยมีใครทำให้เขารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจได้ขนาดนี้มาก่อน
แต่ตอนนี้หลินเย่ากลับบอกว่า ไม่เคยบอกเลิกเขาสักหน่อย
แล้วตลอดห้าปีที่ผ่านมาของเขานับเป็นอะไรกันล่ะ?
นับว่าซวย?
นับว่าโง่ นับว่าทึ่ม?
นับว่าหาเรื่องใส่ตัวทั้งที่ไม่มีอะไร?
หรือนับว่าโง่เง่า ที่ดันไปหลงเชื่อคำพูดไร้สาระของไอ้เพื่อนตัวดีอย่างกู้อวิ๋นอวี่
ตอนนี้หลินเย่ามองเขาด้วยสายตาเย็นชา เสิ่นซวินรู้ตัวดีเลยว่า...