เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 เสิ่นซวิน ไม่ได้เจอกันนานนะ
เสิ่นซวินสูดลมหายใจเข้าลึก สุดท้ายก็ไม่ได้กดทำอะไรกับรายชื่อนั้น เขาปิดคอมพิวเตอร์ควอนตัมลง
ชายหนุ่มปรับพนักเก้าอี้ให้ตั้งตรง สวมเสื้อคลุม ลูบจัดทรงผมลวกๆ พอตัวยานลงจอดสนิท เขาก็เดินก้าวฉับๆ ออกจากยานทันที
เสิ่นซวินไม่ได้สนใจเสียงเรียกของสืออีที่ดังไล่หลังมาแม้แต่น้อย ราวกับระบบยังมีเรื่องสำคัญอยากจะกำชับ
ไม่ต้องฟังเสิ่นซวินก็เดาออก สืออีคงจะบ่นเรื่องสภาพของเขาที่ดูเกียจคร้านและผมเผ้ายุ่งเหยิง ไม่สมเกียรติพลเอกแห่งตี้ซิงอีกตามเคย
แต่เสิ่นซวินไม่สนเรื่องพวกนั้นหรอก เขากำลังจะได้กลับตี้ซิง กลับไปนอนแผ่หลาบนเตียงนุ่มๆ ที่บ้านอยู่แล้วแท้ๆ ดันถูกเรียกตัวกลางทางให้มาแวะรับคน แค่นี้เขาก็ใจกว้างมากพอแล้ว
ภาพลักษณ์งั้นเหรอ
เขาเคยสนใจของพรรค์นั้นที่ไหนกัน
ตลกสิ้นดี
หัวหน้าผู้บัญชาการคนนั้นใหญ่โตมาจากไหน ถึงได้เจาะจงให้เขาถ่อมาหลานซิงเพื่อรับด้วยตัวเอง ขนาดพ่อบังเกิดเกล้าของเขายังไม่เคยใช้อภิสิทธิ์ขนาดนี้เลย