เมืองโบราณต้องยาพิษ 7

เมืองโบราณต้องยาพิษ 7

“จอร์จ” โลลิต้ามองจอร์จด้วยความอิจฉา “ทายาทแห่งคนหูหนวกชิมแล้วเป็นยังไงบ้าง ลิ้นของยัยนั่นอร่อยมากเลยใช่ไหม”

พอได้ยินคำถามนี้ แววตาละโมบก็วาบขึ้นมาบนใบหน้าของตะกละ เขาหันไปมองจอร์จ อยากเห็นสีหน้าดื่มด่ำกับรสชาติสุดยอดเลิศรสจากอีกฝ่าย

แม้แต่กู่ซู่ก็ยังหยุดมือที่กำลังทำอยู่ แล้วตั้งใจฟังอย่างละเอียด

จอร์จยิ้มออกมา แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความฟินหรือเคลิบเคลิ้มเลยสักนิด ซ้ำยังแฝงความเย้ยหยันไว้อย่างเข้มข้น เขาพิงผนังที่พังถล่มไปครึ่งหนึ่ง ยกนิ้วกลางดันแว่นกรอบทองขึ้น แววตาเย้ยหยันเจือไปด้วยความเวทนา

ชิงสือที่นั่งรถเข็นก้มหน้าก้มตาขนอิฐอย่างขยันขันแข็งและไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลยมองออกถึงความผิดปกติ “พวกเจ้าแน่ใจแล้วเหรอว่าจอร์จฆ่าทายาทแห่งคนหูหนวกแล้วจริงๆ”

“...”

คำพูดเดียวทำเอาผีตื่นจากฝัน สีหน้าของโลลิต้าเปลี่ยนไปทันที เพราะตั้งแต่จอร์จกลับมาจนถึงตอนนี้ เขาไม่เคยพูดเลยสักคำว่าฆ่าทายาทแห่งคนหูหนวกไปแล้ว

จอร์จคิดตกแล้ว เป็นแพทย์เจ้าของไข้แบบยอมทนอัปยศ ยังไงก็ดีกว่าถูกปลดจนไม่ได้เป็นแพทย์เจ้าของไข้ไม่ใช่หรือ ภายใต้สายตาเย็นเยียบชวนขนลุกของเขา สีหน้าของโลลิต้ากับกู่ซู่ก็เปลี่ยนฮวบ

ตอนนั้นเอง พวกเขาทุกคนก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเสียงหนึ่ง