กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
งานตรวจสอบ
อวี๋เซี่ยวหน้าเหวอไปชั่วพริบตา ในที่สุดเธอก็ตกผลึกว่าทำไมคนช่วยที่จอร์จเรียกมาล้วนเป็นผีที่เธอรู้จักกันทั้งนั้น ที่แท้ความจริงมันเป็นแบบนี้เอง!
อวี๋เซี่ยวหลับตาลงแล้วพ่นลมหายใจออกมายาว ๆ บนใบหน้าปรากฏรอยหัวเราะเยาะ 'ดีนักนะเจ้าจอร์จน้อย ข้าอุตส่าห์ช่วยชีวิตแกไว้ แกตอบแทนข้าแบบนี้เลยเหรอ?'
“ขอบใจที่บอกฉันนะ” รอยหัวเราะเยาะบนหน้าอวี๋เซี่ยวยังไม่จางหายไปไหน
โจวเสี่ยวเจินเกาหัวแกรก ๆ “ผีแค้นของพี่เซี่ยวเริ่มเยอะขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะเนี่ย”
“ตะกละเก่งมากเลยนะคะ สู้กับแพทย์เจ้าของไข้ตั้งหลายคนได้สบาย” จ้าวหลานพูดกับอวี๋เซี่ยวว่า “ดูท่าเขาไม่น่ายอมเลิกง่าย ๆ หรอก แถมตอนนี้ตกงานแล้ว ยิ่งอิสระกว่าพวกแพทย์เจ้าของไข้อีก ถ้าเขามาเอาคืนพี่ล่ะก็…”
ใบหน้าที่เป็นแมวของฝันร้ายเคร่งขรึมสุด ๆ “ข้าจะปกป้องเจ้าเอง!”
“เฮ้อ” อวี๋เซี่ยวคิดในใจว่าแกจะมายุ่งอะไรด้วย 'ตอนนี้แกยังเป็นผู้ต้องหาหนีคดีอยู่เลยนะ ถ้ามีคนเห็นแกโผล่มาอยู่ข้าง ๆ ฉัน ข้อหาซุกซ่อนผู้ร้ายมันก็เข้าเค้าพอดี แกห้ามโผล่มาเด็ดขาด'
“เทียบกับตะกละแล้ว คนที่ฉันเกลียดที่สุดคือจอร์จ!” อวี๋เซี่ยวโมโหจนพูดแทบไม่ออก “มันไอ้หมาลอบกัดชัด ๆ!”