กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
โรงพยาบาลที่หลับใหล 6
สภาพดูน่าสงสารเหลือเกิน อวี๋เซี่ยวอยากจะปลอบใจเธอสักหน่อย แต่พอยกมือขึ้นมาก็พบว่าไม่รู้จะแตะตรงไหนดี จึงค่อยๆ หดมือกลับอย่างเงียบเชียบ แล้วล้วงเอายันต์รักษาผู้ป่วยวิกฤตออกมาจากกระเป๋าพลางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า เอาแผ่นยันต์ไหม”
“ยันต์ที่หนูพกมาพอยังอยู่ค่ะ” โจวเสี่ยวเจินเช็ดหน้าเช็ดตา พอเห็นผู้ทรงปัญญาที่กำลังจับมือกับอวี๋เซี่ยวอยู่ เธอก็อ้าปากค้าง มองตาค้างอยู่พักใหญ่ก่อนจะพูดขึ้นว่า “นี่คือผู้ทรงปัญญาเหรอคะ”
“ใช่แล้ว” อวี๋เซี่ยวพยักหน้า “เขาคือผู้ทรงปัญญา”
โจวเสี่ยวเจินเหลือบมองมือที่กุมกันอยู่ของทั้งสองคนอีกรอบ แววตาฉายแววรู้แจ้งขึ้นมาทันที “พี่เซี่ยว ลำบากแย่เลยนะคะ”
มุมปากของอวี๋เซี่ยวกระตุกเล็กน้อย แต่ไม่ได้แก้ตัวอะไร
เธอเอ่ยถามขึ้นมา “ยังไม่มีโอกาสถามเลย ตอนนั้นเธอหนีออกจากโรงพยาบาลมาได้ยังไงน่ะ”
พอพูดถึงเรื่องนี้ โจวเสี่ยวเจินก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันควัน เธอตบต้นขาฉาดใหญ่แล้วเล่าว่า “พี่เซี่ยว พี่ไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นมันเฉียดตายขนาดไหน ชิงสือบอกหนูว่าเคาะประตูแล้วจะได้เบาะแส แต่พอหนูเคาะไปหลายบาน ไม่ให้กรีดมือก็ให้เฉือนเนื้อ ใครมันจะไปยอมทำล่ะคะ หนูเลยเปิดส่งเดชไปบานหนึ่ง กะว่าพกยันต์มาตั้งเยอะ ซัดมันตายสักตัวคงไม่ยากเท่าไหร่”
ฟังถึงตรงนี้ มุมปากของอวี๋เซี่ยวไม่กระตุกแล้ว แต่กระตุกไปทั้งใบหน้าเลยทีเดียว
“ที่ไหนได้ ผีข้างในเก่งชะมัด หนูรับมือตัวเดียวก็ไม่ไหวแล้ว” โจวเสี่ยวเจินเล่าต่อ “หนูก็เลยเปิดประตูเพิ่มไปอีกสองบาน”