กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
โรงพยาบาลที่หลับใหล 3
“มีคนออกมาอีกแล้ว”
จ้าวหลานได้ยินเสียงที่คุ้นเคยก็ดีใจขึ้นมาทันที รีบเดินไปตามทิศทางของเสียงนั้น อวี๋เซี่ยวกับโจวเสี่ยวเจินยืนอยู่ด้วยกันและกำลังมองมาที่เธอด้วยความประหลาดใจ
“เซี่ยวเซี่ยว เสี่ยวเจิน!” จ้าวหลานตื่นเต้นดีใจอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น เมื่อกี้เธอนึกว่าตัวเองไม่รอดแน่แล้ว ในใจไม่รู้แอบบอกลาทั้งสองคนไปกี่รอบ พอคราวนี้รอดชีวิตมาได้แถมยังได้เจอกันอีก จ้าวหลานก็ตื้นตันจนแทบจะพุ่งเข้ากอดทั้งสองคนให้จมอก
“พี่หลานนี่!” โจวเสี่ยวเจินเองก็ตื่นเต้นดีใจเหมือนกัน
“อื้อ” อวี๋เซี่ยวพยักหน้าตอบ แต่จังหวะที่จ้าวหลานโถมเข้าใส่ เธอกลับเบี่ยงตัวหลบ โจวเสี่ยวเจินเลยโดนจ้าวหลานโถมกอดเข้าไปเต็มรัก
“อั่ก...” วินาทีที่ถูกจ้าวหลานกอด โจวเสี่ยวเจินถึงกับหน้ามืด จ้าวหลานกอดโจวเสี่ยวเจินแน่นแล้วโยกไปมาสองที ก่อนจะหันหน้าไปมองอวี๋เซี่ยว “เซี่ยวเซี่ยว ไปยืนไกลขนาดนั้นทำไมล่ะ”
“เฮอะ ๆ” อวี๋เซี่ยวยิ้มแห้ง เลี่ยงที่จะตอบคำถามนั้นแล้วมองจ้าวหลานด้วยความงุนงง “พี่หลาน สภาพนี้คือ... บุกฝ่าดงเลือดฟันฝ่าออกมาเหรอคะ”
จ้าวหลานชะงักไปครู่หนึ่ง พอก้มมองดูตัวเอง เสื้อผ้าบนตัวก็ไม่มีตรงไหนสะอาดเลยสักจุด เปื้อนคราบเลือดสกปรกไปหมดทั้งตัว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าต้องเป็นตอนที่โดนลากไปแน่ ๆ ก่อนหน้านี้อยู่ในความมืดมองอะไรไม่เห็น แถมยังชินกับกลิ่นคาวเลือดเลยไม่ทันรู้สึก แต่พอออกมาเห็นสภาพตัวเองตอนนี้ เธอยังอยากจะอ้วกเองเลย