จอร์จงานเข้า

จอร์จงานเข้า

“สิบแปดเหรอคะ” โจวเสี่ยวเจินเลิกคิ้วทำหน้ากรุ้มกริ่ม “พี่หลาน ซ่อนคมไว้ไม่เบาเลยนะเนี่ย ดูไม่ออกเลยจริง ๆ~”

จ้าวหลานยิ้มอย่างถ่อมตัว “โธ่ ทำงานทำการน่ะนะ บางทีมันก็ต้องมีเข้าสังคมเล่นตามน้ำไปบ้างแหละ”

“เล่าต่อแบบละเอียดยิบซิ” อวี๋เซี่ยวเองก็สนใจไม่น้อย เธอยังเป็นแค่นักศึกษา ยังไม่เคยก้าวเข้าสู่วัยทำงาน เลยสนใจเรื่องของคนวัยทำงานมากเป็นพิเศษ “พวกเรานอนโรงพยาบาลด้วยกันมาตั้งนาน ทำไมไม่เคยเห็นน้องชายคนที่ว่าเลยล่ะ”

“คนที่เจอกันในที่เที่ยวกลางคืนแบบนั้น จะมีสักกี่คนที่จริงใจกันล่ะคะ” โจวเสี่ยวเจินมีความรู้เชิงทฤษฎีแน่นปึ้ก “คงเห็นว่าพี่หลานป่วย ไม่มีเงินให้ไถแล้วก็เลยชิ่งหนีไปใช่ไหมล่ะ จริงไหมคะพี่หลาน”

จ้าวหลานเงียบไปนิดหนึ่ง ปกติเธอแทบไม่เคยเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟังเลย อย่างแรกก็เพราะเหตุผลด้านการทำงานที่ไม่สะดวกจะเปิดเผยเรื่องส่วนตัวมากเกินไป อย่างที่สองเธอมักรู้สึกว่าการให้คนอื่นมารู้เรื่องส่วนตัวของตัวเองมันน่าอายอยู่หน่อย ๆ แต่วันนี้นึกอยากเล่าขึ้นมาพอดี ยังไงในห้องผู้ป่วยก็ไม่มีคนนอก แถมสภาพแวดล้อมในโรงพยาบาลนี้ก็อันตรายขนาดนั้น ถ้าตอนนี้ไม่เล่า ต่อไปก็อาจจะไม่มีโอกาสได้เล่าอีกแล้ว