กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
หน้าที่ของผู้อำนวยการโรงพยาบาล
“ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด...”
คำโบราณว่าไว้ไม่มีผิด คนประเภทเดียวกันมักจะอยู่ด้วยกัน ลั่วจิ่นน่ารำคาญเหมือนลู่สวินไม่มีผิดเลยจริง ๆ!
อวี๋เซี่ยววางสายแล้วเริ่มลากเบอร์ของลู่สวินเข้าบัญชีดำ จ้าวหลานเห็นสภาพนั้นก็ไม่รู้จะปลอบยังไง เพราะพอลองเอาตัวเองไปคิดแทนดูแล้ว หากเป็นเธอที่เจอเรื่องแบบนี้เข้าบ้าง ก็คงยากจะทำใจให้ปล่อยวางได้เหมือนกัน
“กินข้าวกันเถอะ” ในเมื่อปลอบไม่ได้ ก็ได้แต่หาทางเบี่ยงเบนความสนใจ “ฉันหิวแล้วเนี่ย”
หน้าที่สั่งอาหารในห้องผู้ป่วยโดยปกติแล้วมักจะเป็นโจวเสี่ยวเจินที่ทำ เพราะเธอรู้สึกเบื่อและอยากหาอะไรทำฆ่าเวลา แต่วันนี้เห็นได้ชัดว่าเธอไม่มีกะจิตกะใจจะทำเรื่องแบบนั้นแล้ว เห็นเพียงเธอนั่งหลังค่อมนิด ๆ อยู่บนเก้าอี้ ดวงตาทั้งคู่เป็นประกายจ้องเขม็งไปที่มือถือ นิ้วหัวแม่มือทั้งสองข้างรัวบนหน้าจอจนเกิดภาพติดตา
จ้าวหลานจึงเดินไปที่ประตูด้วยตัวเอง แล้วหมุนกายหันกลับมาถามเพื่อนผู้ป่วยที่รักทั้งสองคน “พวกเธออยากกินอะไรกัน”
โจวเสี่ยวเจินยังคงรวบรวมสมาธิแน่วแน่จ้องมือถือ ส่วนอวี๋เซี่ยวก็ยังคงทุบเตียงอยู่เหมือนเดิม...
...