กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ข่าวเช้าชวนอยากมุดดิน
อวี๋เซี่ยวเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน ได้แต่หวังว่าเพื่อนผู้ป่วยโรงพยาบาลที่หกจะเห็นแก่ที่วิธีสุดท้ายของเสี่ยวเจินพอใช้การได้บ้าง แล้วไม่ด่าทอกันแรงเกินไปนัก
'ฉันไปอาบน้ำนอนดีกว่า' อวี๋เซี่ยวบิดขี้เกียจ ในดันเจี้ยนไม่ได้นอนมาตั้งสองวัน แถมยังต้องใช้แรงอยู่ตลอดเวลา ท่าพันปีสังหารเองก็เปลืองแรงเอาเรื่อง...
ว้ายยย แล้วทำไมต้องนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีกเนี่ย!
แม้จะเข้านอนแต่หัวค่ำ แต่อวี๋เซี่ยวก็ไม่ได้ตื่นเช้าเลย เธอกลับโดนเสียงแจ้งเตือนตอนแปดโมงเช้าปลุกจนตื่น
“ติ๊งต่อง!”
อวี๋เซี่ยวสะลึมสะลือลืมตาขึ้นมา เมื่อกี้เธอยังฝันอยู่เลย ฝันถึงอะไรนั้นจำไม่ได้แล้ว รู้แค่ว่าความรู้สึกในฝันมันสะใจพิลึก น่าจะเป็นฝันดีแหละ
ขณะที่เธอกำลังคิดว่าจะนอนต่อดีไหมเพื่อฝันหวานอีกรอบ ก็พลันได้ยินเสียงเพลงนุ่มนวลอันคุ้นหูดังขึ้น
ผ้าม่านถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงดนตรี แสงแดดสาดส่องลงบนใบหน้าของอวี๋เซี่ยว
อวี๋เซี่ยว “!!!”