กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
สวนสนุกโลลิต้า 1
ตะเกียบของโจวเสี่ยวเจินยังคีบน่องไก่อยู่ พอได้ยินคำพูดของอวี๋เซี่ยว เธอก็เผลอคลายตะเกียบจนน่องไก่ร่วงหล่นลงไปอย่างน่าเวทนา โชคดีที่จ้าวหลานซึ่งอยู่ข้าง ๆ ตาไวและมือเร็ว รีบเอาชามมารองรับไว้ได้ทัน
“พี่เซี่ยว พี่คิดถึงบ้านเหรอ” แววตาของโจวเสี่ยวเจินหม่นลงตอนพูด “ฉันก็คิดถึงเหมือนกัน คิดถึงพ่อกับแม่ น่องไก่พะโล้ฝีมือแม่ฉันอร่อยสุด ๆ อร่อยกว่าน่องไก่ในโรงพยาบาลตั้งเยอะ พี่เซี่ยวก็คิดถึงแม่ใช่ไหมล่ะ”
อวี๋เซี่ยวคีบมันฝรั่งเส้นใส่ชามอย่างใจเย็นพลางตอบว่า “อ๋อ แม่ฉันหย่าแล้วแต่งงานใหม่ตั้งแต่ฉันอยู่มัธยมต้นน่ะ ศาลตัดสินให้ฉันอยู่กับพ่อ”
“...” โจวเสี่ยวเจินก้มหน้าลงทันที ทำตัวเหมือนเด็กที่เพิ่งทำความผิดมา
จ้าวหลานกัดน่องไก่พลางถามว่า “เซี่ยวเซี่ยว ลั่วจิ่นพูดอะไรเกี่ยวกับการออกไปจากโรงพยาบาลกับเธอหรือเปล่า”
“ใช่แล้วล่ะ” อวี๋เซี่ยวตอบ “แต่ฉันกะว่าจะรอให้พวกเธอกินข้าวเสร็จก่อนค่อยเล่า กลัวพูดไปแล้วจะพากันกินไม่ลง”
“พี่เซี่ยวคิดมากไปแล้ว” โจวเสี่ยวเจินมองน่องไก่ในชามจ้าวหลานอย่างเสียดาย “คืนที่รู้ผลว่าตัวเองเป็นมะเร็ง ฉันยังซัดข้าวไปชามโตเลย ข่าวของพี่จะร้ายแรงแค่ไหน ก็คงไม่แย่ไปกว่าการตรวจเจอมะเร็งหรอกน่า”