กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ความจริงของโรงพยาบาล
“ไฮ~” อวี๋เซี่ยวทักทายเฉียวเฉียวอย่างสนิทสนม “ฉันกลับมาอีกแล้ว คิดถึงกันไหมเอ่ย”
เฉียวเฉียวนั่งแหมะอยู่บนพื้น มองเธอตาค้างเหมือนคนเซ่อ จนลืมวิธีพูดไปชั่วขณะ
“ยี้~” อวี๋เซี่ยวทำหน้าขยะแขยงพลางพูด “ทำไมยังไม่รักษาความสะอาดแบบนี้เนี่ย อย่าไปนั่งบนพื้นสิ รีบลุกขึ้นมาเร็ว”
เธอหมุนตัวรอบหนึ่งตรงนั้นแล้วยิ้มออกมาด้วยความรำลึกความหลัง “ที่นี่ยังเหมือนเดิมเลย คิดถึงชะมัด”
“กำแพงที่พังก็ซ่อมเสร็จหมดแล้วด้วยแฮะ” อวี๋เซี่ยวเดินดูไปเรื่อย ๆ “ทุกคนยังสบายดีกันไหม อ้าว เฉียวเฉียวจะไปไหนน่ะ มาเดินเล่นเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”
เฉียวเฉียวจำต้องเอานิ้วออกจากปาก ยัดมือลงกระเป๋าแล้วเดินไปกับอวี๋เซี่ยวอย่างเลี่ยงไม่ได้
สมองอันน้อยประสบการณ์ของเธอบอกว่า คนไข้ที่ออกจากเซนต์เอลิซาเบธไปแล้วไม่มีวันได้กลับมาอีก แล้วยัยคนตรงหน้านี่มันยังไงกัน ทำได้ยังไง ทำไมถึงสวมเสื้อกาวน์ขาว ยัยนี่กลายเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลจริง ๆ แล้วเหรอ