กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 260
หลี่เฉิงเฉียนมองหลี่ยวนที่ฟื้นคืนสติแล้ว ก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในที่สุดบนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นเล็กน้อย
"เสด็จปู่ นี่ต้องเรียกว่าหลานมาทันเวลาพอดีไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ!"
"เรื่องนี้น่ะ ต้องโทษตัวเสด็จปู่เองทั้งนั้น"
"ตอนนั้นหลานกำลังได้ใจอยู่ในที่ประชุมขุนนาง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเสด็จปู่มาบอกลาหลานอยู่ข้างหู!"
"ให้ตายเถอะ ตอนนั้นเกือบทำหลานตกใจตายอยู่แล้ว!"
"ตอนนั้นหลานไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น รีบวิ่งสุดชีวิตมาที่นี่ทันที"
เมื่อพูดถึงตรงนี้ หลี่เฉิงเฉียนก็คล้ายกับนึกย้อนถึงภาพเหตุการณ์ก่อนหน้า ร่างกายพลันสั่นสะท้านขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาว่า
"เสด็จปู่ ต่อไปอย่าทำให้หลานตกใจเช่นนี้อีกนะพ่ะย่ะค่ะ!"
"เลิกดื่มสุราเถิดพ่ะย่ะค่ะ!"