เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 253
ยามอาหารค่ำ คนในตำหนักบูรพามักมารวมตัวกันรับประทานอาหารด้วยความเคยชิน
ที่น่าขันคือ เห็นได้ชัดว่าก่อนหน้านี้เป็นหลี่ลี่จื้อที่กดตัวจางเสี่ยวอวี้ลงกับพื้นแล้วทุบตี
ทว่าพอถึงเวลานี้ จางเสี่ยวอวี้ผู้ถูกตีกลับทำหน้าไม่รู้ไม่ช้า คีบโน่นคีบนี่กินอย่างมีความสุขเสียเหลือเกิน
ส่วนหลี่ลี่จื้อผู้ลงมือตีกลับมีแววตาเหม่อลอยและเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม ราวกับว่าตนได้รับความอยุติธรรมครั้งใหญ่หลวงอย่างไรอย่างนั้น
หลี่เฉิงเฉียนแทบจะหัวเราะจนตาย
เขารู้ดีว่านี่เป็นเพราะหลี่ลี่จื้อเพิ่งจะตื่นจากอารมณ์ชั่ววูบก่อนหน้านี้ และเริ่มรู้สึกกระดากอายขึ้นมาแล้ว
หรือพูดอีกอย่างคือ ในยุคสมัยนี้ ภายใต้สถานการณ์ปกติแล้ว จางเสี่ยวอวี้และเจิ้งซิ่นหรานต่างหากที่เป็นคนในครอบครัวที่สนิทชิดเชื้อกับหลี่เฉิงเฉียนมากกว่า
ส่วนน้องสาวน่ะหรือ?