เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 226
เรื่องที่หลี่หว่านจวินและหลี่หว่านซุ่นย้ายเข้าพักในตำหนักบูรพานั้น ดูผิวเผินเหมือนจะสร้างความกระโตกกระตากขึ้นมาเสียใหญ่โต
ทว่าแท้จริงแล้ว ในท้ายที่สุดกลับดูสงบราบเรียบราวกับไม่มีคลื่นลมใดๆ
ปัญหาเดียวที่เกิดขึ้น คือเรื่องที่ไหลฝูเดินกระมิดกระเมี้ยนเข้ามาขอคำชี้แนะจากหลี่เฉิงเฉียน
"องค์รัชทายาท สำหรับเจ้านายทั้งสองท่านนี้ พวกบ่าวควรจะเรียกขานว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?"
ปัญหานี้เป็นสิ่งที่ไหลฝูจำต้องเอ่ยถาม!
กระทั่งว่าปัญหาข้อนี้ ยังทำเอาหลี่เฉิงเฉียนตกอยู่ในห้วงแห่งการครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่เลยทีเดียว
เนื่องเพราะคำเรียกขานในพระราชวังนั้นถือเป็นเรื่องสำคัญยิ่งยวด
พูดให้ชัดเจนก็คือ คำเรียกขานย่อมเป็นตัวแทนของฐานะและสถานะ
ส่วนฐานะและสถานะในพระราชวัง แท้จริงแล้วก็คือตัวแทนของชนชั้น