เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 206
"อืม เหตุผลที่เจ้าเพิ่งพูดมา พ่อถือว่ารับฟังได้ก็แล้วกัน พูดต่อสู้ซิ!"
หลี่ซื่อหมินเอนหลังพิงพนักอย่างเกียจคร้าน แสดงท่าทีเอ้อระเหยลอยชายออกมา จากนั้นจึงเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงเรื่อยเปื่อย
หลี่เฉิงเฉียนเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้าก็อดขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่บ้าง
ตาลุงผู้นี้ช่างไม่ทำตัวเป็นมนุษย์เสียเลยจริง ๆ
นี่ที่ไหนกันเล่าจะเรียกว่าฟังเหตุผลของเขากัน
เห็นเขาเป็นแรงงานทาสที่ใช้งานแต่ไม่ยอมให้ข้าวให้น้ำต่างหากเล่า
ทว่าเวลานี้หลี่เฉิงเฉียนกำลังร้อนใจต้องการต้นฉบับ อีกทั้งยังมีเรื่องหลายอย่างที่จำต้องให้ตาลุงผู้นี้พยักหน้าอนุญาต แรงงานทาสตัวนี้เขาก็เลยจำต้องก้มหน้าก้มตาทำต่อไป
"พ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ!"
หลี่เฉิงเฉียนรับคำเสียงหนึ่ง จากนั้นจึงค่อย ๆ เรียบเรียงความคิดของตนเองออกมาจนหมดเปลือก