เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 204
นับตั้งแต่ที่หลี่เฉิงเฉียนมอบหมายเรื่องหนังสือพิมพ์ให้แก่หลี่ไท่ และรับปากว่าจะให้โอกาสหลี่ไท่ได้ตีพิมพ์บทความลงในหนังสือพิมพ์ต้าถังรายสิบวันฉบับปฐมฤกษ์ หลี่ไท่ก็ตกอยู่ในสภาพฟั่นเฟือนอย่างสมบูรณ์แบบ
การเอาเหล็กแหลมทิ่มต้นขาเพื่อไม่ให้หลับหรือการแขวนผมไว้กับคานบ้านก็ยังไม่เพียงพอที่จะบรรยายสภาพของหลี่ไท่ในยามนี้ได้
เรียกว่าราวกับคนเสียสติหลงใหลจนเข้าขั้นวิกลจริตเลยทีเดียว!
ยามตื่นนอนล้างหน้าแป้นฟันยามเช้า เขาก็พึมพำท่องบ่นไม่หยุด;
ยามฝึกวิทยายุทธหล่อหลอมเส้นเอ็นและกระดูกในห้องฝึก เขาก็ยังคงพึมพำท่องบ่นไม่หยุด;
ยามกินข้าว ถือชามมองอาหารตรงหน้า เขาก็ยังคงพึมพำท่องบ่นไม่หยุด!
กระทั่งยามค่ำคืนที่ต้องเข้านอน เขาก็ยังจุดตะเกียงนั่งหลังแข็งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือพึมพำท่องบ่นไม่หยุดเช่นกัน