กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 170
ในที่สุด หลี่เฉิงเฉียนก็อุ้มร่างเล็ก ๆ ของหลี่ลี่จื้อมาจนถึงนอกเมืองตลอดรอดฝั่ง
หลี่ลี่จื้อสบายใจเสียจริง
ไม่ว่าภายในรถม้าจะโยกซ้ายโยกขวาอย่างไร หรือถนนหนทางจะขรุขระเพียงใด
อย่างไรเสีย นางก็นั่งอยู่บนตักของหลี่เฉิงเฉียนและคล้องคอของเขาเอาไว้
มีเบาะรองรับร่างมนุษย์อย่างหลี่เฉิงเฉียนอยู่เช่นนี้ ต่อให้การกระแทกจะรุนแรงเพียงใด ก็แทบไม่รู้สึกอะไรเมื่อมาถึงตัวนางแล้ว
แต่หลี่เฉิงเฉียนนี่สิถึงคราวลำบาก
โดยเฉพาะแรงสะเทือนจากการกระแทกของถนนที่พุ่งตรงจากเบื้องล่างขึ้นสู่ศีรษะเป็นระลอก เล่นเอาเนื้อตัวเขาชาไปหมด
ความรู้สึกนี้ช่างซาบซ่านเหลือเกิน!
ดังนั้น พอรถมาถึงตำหนักนอกของรัชทายาท เขาก็อุ้มหลี่ลี่จื้อกระโดดลงจากรถม้าทันที