กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147
หม่าโจวด่าพึมพำมาตลอดทาง แม้แต่ข้าวก็ยังไม่ได้กิน ก่อนจะรีบรุดไปทำงานที่ลานด้านหลังตำหนักบูรพา
แม้จะไม่มีใครฟังออกว่าภาษาถิ่นที่นายจู่ปู้หม่าเอ่ยออกมาอย่างรวดเร็วและสับสนนั้นกำลังด่าทออะไรอยู่กันแน่
แต่เพียงดูจากท่าทางที่โกรธจนหน้าแดงหน้าเขียว ประกอบกับน้ำลายที่กระเซ็นออกมาเป็นฝอย ก็พอจะรู้ได้แล้ว
ด่าได้หยาบคายไม่น้อยเลยทีเดียว!
หลี่เฉิงเฉียนหลบอยู่หลังประตูห้องเก็บของข้างห้องครัว แอบมองหม่าโจวที่ปากก็ด่าไปพลาง แต่ร่างกายกลับขยันขันแข็งมุ่งหน้าไปยังสถานที่ก่อสร้างอย่างว่าง่าย ในใจก็แอบยกนิ้วชมตัวเองเงียบ ๆ
สมกับเป็นวัวงานพลังงานนิวเคลียร์อันดับหนึ่งที่ข้าเสาะหามาได้จริง ๆ
แรงฮึดในการทำงานนี่สุดยอดไปเลย!
ส่วนเรื่องที่หม่าโจวด่าพึมพำนั้น...