กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 143
ยามนี้ ณ ตำหนักบูรพา หลี่เฉิงเฉียนผู้เป็นเจ้าของสถานที่กลับคาดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อยว่า จะมีคนคิดอ่านเล่นงานตนเข้าแล้ว
ทว่า ต่อให้เขาจะไม่รู้ว่ามีคนกำลังหมายตาต้นหญ้าอ่อนอย่างเขาอยู่
แต่เรื่องที่เขากำลังหมายตาคนอื่นนั้น เป็นเรื่องจริงแท้แน่นอน
ว่าแล้วเขาก็เหลือบมองหลี่ยวนที่อยู่ข้าง ๆ พลางจุ๊ปากแล้วชี้ไปยังชื่อที่เขียนอยู่ตรงหน้า "เสด็จปู่ สกุลนี้ร่ำรวยหรือไม่ขอรับ"
หลี่ยวนจุ๊ปากตาม ลูบเครา หรี่ตามองด้วยความลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ
"ก็ใช้ได้!"
"สมัยราชวงศ์สุยตระกูลนี้มีชื่อเสียงไม่น้อย ครั้นถึงปลายสมัยราชวงศ์สุยยังหนีมาพึ่งพิงตระกูลเราถึงจิ้นหยาง แถมยังตั้งท่าทางไว้สูงส่งเสียด้วย"