เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 142
เจิ้งหวางซื่อมองสามีของตนเองราวกับเพิ่งรู้จักเขาเป็นครั้งแรก
เนิ่นนานผ่านไป นางจึงเอ่ยถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
"ท่านพี่ ถึงขั้นนี้แล้วจริง ๆ หรือเจ้าคะ?"
"ใช่แล้วล่ะ!" เจิ้งจื้อข่ายไม่มีรอยยิ้มหลงเหลืออยู่อีกต่อไป เขากลับนวดขมับของตนเองด้วยความอ่อนล้าเต็มที
"เช่นนั้นท่านพี่คิดว่าหลี่ซื่อหมินจะยอมรับเงื่อนไขใดของเรา?"
เจิ้งหวางซื่อไม่ได้พูดว่าตระกูลเดิมของนางหรือตระกูลเจิ้งเป็นสิ่งที่ไม่อาจขายทิ้งได้
นางผู้ซึ่งสามารถกุมบังเหียนกิจการนานาชนิดของตระกูลเจิ้งและจัดการทุกอย่างได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ย่อมไม่ใช่สตรีธรรมดาอยู่แล้ว
พูดไปก็น่าขัน บุตรหลานสายตรงคนใดก็ตามในห้าแซ่เจ็ดตระกูล ยามที่ได้รับการอบรมสั่งสอนในโรงเรียนตระกูลเมื่อครั้งยังเยาว์ ด้านหนึ่งจะถูกปลูกฝังว่าตระกูลของตนเองยิ่งใหญ่เพียงใด ราชวงศ์นั้นเป็นสิ่งไร้ค่า