กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 136
"อืม... เฉิงเฉียน บัวต้มแบบนี้ อร่อยจริง ๆ ด้วย!"
"ไม่มีความกรุบกรอบสดชื่นเหมือนวันก่อน แต่สัมผัสที่ซุยและเหนียวนุ่มละมุนลิ้น เคี้ยวคำเดียวก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันที!"
ฮองเฮาจ่างซุนรับประทานคำสุดท้ายของรากบัวด้วยความอาลัยอาวรณ์เล็กน้อยอย่างหาได้ยากยิ่ง นางวางตะเกียบลงแล้วเอ่ยพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
หลี่ซื่อหมินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รีบใช้มือเช็ดปากพยักหน้ารัวเร็ว
"จริงด้วย!"
"แต่ก็ยังสู้ปลาไหลนาตัวจิ๋วที่เฉิงเฉียนเตรียมให้เราไม่ได้อยู่ดี!"
"ฮ่า ๆ ของสิ่งนี้มองดูไม่สะดุดตา แต่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งชวนน้ำลายสอเสียจริง!"
เมื่อหลี่เฉิงเฉียนได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลกอย่างยิ่ง
"ไม่ใช่แค่ว่าอร่อยอย่างเดียวหะค่ะ... เอ้ย... หรอกนะพ่ะย่ะค่ะ!"