กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 134
หลี่ซื่อหมินมองหลี่เฉิงเฉียนที่เผยรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าเบื้องหน้า ในใจอดรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกขึ้นมาไม่ได้
สิ่งที่หลี่เฉิงเฉียนพูดออกมาเหล่านี้ เขาจะไม่มองไม่ออกเลยหรือ?
เขาย่อมมองออกอยู่แล้ว!
ไม่ใช่แค่ตัวเขาที่มองออก คนอื่นในราชสำนักก็มองออกเช่นกัน แม้กระทั่งหลายคนต่างก็รู้อยู่แก่ใจ
ทว่าบางสิ่งบางอย่าง จุดแข็งของมันคือการเป็นกลอุบายเปิดเผย!
เล่นไพ่หงายหน้ากันโต้ง ๆ แบบนี้เลย!
ตามใจเจ้าจะมอง ตามใจเจ้าจะคิด แต่จุดจบจะไม่มีทางเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
นี่คือสาเหตุที่ทำให้ตอนนี้หลี่ซื่อหมินรู้สึกคันไม้คันมือจนอยากจะกัดฟัน!
บุตรชายคนโตของบ้านตนเอง จะกุเรื่องจวงโจวฝันเป็นผีเสื้อขึ้นมาสักเรื่องก็ช่างเถอะ