กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 129
หลี่ซื่อหมินหันหน้ามองตามไป
สมดังคาด ปรากฏว่าเป็นหลี่เฉิงเฉียนนั่นเอง
หลี่ซื่อหมินขมวดคิ้วมุ่น "เฉิงเฉียน แม้แต่เจ้าก็ยังจะขัดขืนเราหรือ"
หลี่เฉิงเฉียนยิ้มขื่นพร้อมกับตบเบา ๆ บนแขนของหลี่ซื่อหมินที่กำลังยกค้างจับตัวหลี่ไท่ไว้
"เสด็จพ่อ ท่านรีบปล่อยก่อนเถิด ชิงเชวี่ยจะหายใจไม่ออกอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!"
"ลูกจะกล้าขัดขืนท่านได้อย่างไรเล่า?"
"เพียงแต่ลูกกลัวว่าท่านเพลิงโทสะพุ่งพล่าน ลงมือหนักมือเกินไปจนเล่นงานชิงเชวี่ยจนพิการไปเสียก่อน!"
"ยามที่ลูกอบรมสั่งสอนเขา ก็เพียงแค่บีบให้เขาวิ่งและฝึกยุทธ์เท่านั้น"
"กลัวก็แต่ว่าตนเองลงมือไม่รู้หนักเบาจนทำร้ายเขาต่างหากล่ะพ่ะย่ะค่ะ!"