เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 123
"เป็นเจ้าที่พาเยว่อ๋องไปหอนางโลมอย่างนั้นหรือ?"
หลี่เฉิงเฉียนมองดูขันทีตัวน้อยหน้าตาธรรมดาคนที่ถูกหิ้วมาอยู่เบื้องหน้า เขาไม่ได้ไต่ถามเรื่องอื่นใด ข้ามมาเข้าประเด็นหลักในทันที
ขันทีตัวน้อยผู้นั้นเมื่อได้ยินคำถามนี้เข้า เดิมทีก็ทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นทันทีด้วยเสียงตูบ
"องค์รัชทายาท บ่าวมีความผิด ขอได้โปรดเมตตาอภัยให้บ่าวด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!"
"องค์รัชทายาท บ่าวเองก็จนใจยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ!"
"องค์รัชทายาท..."
หลี่เฉิงเฉียนมองดูขันทีตัวน้อยที่โขกศีรษะลงราวกับตำข้าวอยู่เบื้องหน้า หาได้ใส่ใจนักไม่ กลับหันหน้าไปมองทางหลี่ไท่แทน
"เยว่อ๋อง เป็นมันใช่หรือไม่?"
หลี่ไท่ยามที่ได้ยินหลี่เฉิงเฉียนเรียกตนด้วยฐานันดรศักดิ์เยว่อ๋องแทนที่จะเป็นชื่อเต็มอย่างหลี่ไท่ และมิใช่ชื่อเล่นอย่างชิงเชวี่ย เขายิ่งหวาดกลัวขึ้นไปอีก