กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 122
หลี่เฉิงเฉียนสำรวจหลี่ไท่อย่างละเอียดถี่ถ้วนหัวจรดเท้าอยู่หลายรอบ
สายตานั้นราวกับมีมีดเล่มเล็กกำลังกรีดไปมาบนตัวหลี่ไท่ไม่มีผิด
หลี่ไท่รู้สึกว่าขนทั่วร่างของตนตั้งชันขึ้นมาแล้ว
โดยเฉพาะสายตาของหลี่เฉิงเฉียนที่มักจะกวาดมองวนเวียนอยู่แถวเบื้องล่างของเขาเป็นระยะ ทำให้เขารู้สึกเย็นวาบไปถึงหว่างขาจนลมหนาวพัดโชยออกมา
"พี่ใหญ่... ท่าน..."
"ทำไมรึ..."
คำพูดที่หลี่ไท่เอ่ยออกมาสั่นเครือเสียจนน่าสงสาร ทั้งยังหนีบขาพร้อมกับบิดเอวไปมา ท่าทางราวกับลูกกระต่ายที่กำลังตื่นตระหนกไม่มีผิด
ทว่าเมื่อได้ยินคำถามของหลี่ไท่ เขากลับไม่มีทีท่าว่าจะใส่ใจเลยแม้แต่น้อย ซ้ำร้ายยังเอื้อมมือไปลูบคางพร้อมกับส่งเสียงจึ๊ปากทอดถอนใจออกมาสองครา
"ใช้ได้นี่ ชิงเชวี่ย!"