เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 63
ท่ามกลางเสียงขับร้องอันอ่อนโยนที่ดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลี่เฉิงเฉียนก็แบกหลี่ลี่จื้อเดินไปทีละก้าว จนมาถึงตำหนักฉางเล่อซึ่งเป็นตำหนักบรรทมของนางในที่สุด
เขาวางเด็กหญิงตัวน้อยที่นอนซบหลังเขาจนหลับสะลึมสะลือลงบนเตียง จากนั้นจึงค่อย ๆ ย่องออกไปอย่างเบามือเบาเท้า
หลี่เฉิงเฉียนไม่ทันสังเกตเลยว่า ทันทีที่เขาหันหลังเดินจากไป หลี่ลี่จื้อที่นอนอยู่บนเตียงก็ลืมตาขึ้น ก่อนจะมองตามแผ่นหลังที่กำลังห่างออกไปด้วยรอยยิ้มตาหยี
เมื่อออกจากตำหนักฉางเล่อของหลี่ลี่จื้อมาแล้ว เดินต่อไปอีกไม่ไกลก็จะถึงตำหนักลี่เจิ้ง
อย่างไรเสีย นางก็เป็นถึงองค์หญิงใหญ่ผู้ประสูติจากฮองเฮา ตำหนักบรรทมจึงตั้งอยู่ไม่ไกลจากตำหนักของฮองเฮาจ่างซุน
หากเป็นเวลากลางวัน หลี่เฉิงเฉียนย่อมแวะไปเยี่ยมฮองเฮาจ่างซุนด้วยอยู่แล้ว