เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46
ภายในตำหนักไท่จี๋ หลังจากคำพูดของหลี่เฉิงเฉียนกล่าวจบลง ไม่ว่าจะเป็นขุนนางหรือฮ่องเต้ แม้กระทั่งเว่ยเจิงที่ยืนอยู่ตรงกลางท้องพระโรงในยามนี้ต่างก็พากันเงียบกริบลง
ในเวลานี้สมองของพวกเขาต่างพากันอื้ออึงสั่นไหว
ยามมองไปยังร่างเล็กๆ ที่เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยและยืนตัวตรงแหน่วอยู่กลางท้องพระโรง ชั่วขณะหนึ่งพวกเขาไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะแสดงความรู้สึกนี้ออกมาอย่างไรดี
จะบอกว่าพวกเขารู้สึกว่าหลี่เฉิงเฉียนพูดผิดอย่างนั้นหรือ?
เช่นนั้นก็ออกจะดูถูกพวกเขากลุ่มนี้จนเกินไปหน่อยแล้ว
เหล่าผู้กล้าแห่งยุคต้นราชวงศ์ถังที่สามารถฝ่าฟันเส้นทางนี้มาจากปลายราชวงศ์สุยได้ ล้วนแต่เป็นยอดคนในหมู่ยอดคนทั้งสิ้น
พวกเขาย่อมมีมุมมองและการประเมินของตนเองต่ออนาคตของทั้งตนเองและต้าถังอยู่แล้ว
ดังนั้น เมื่อหลี่เฉิงเฉียนกล่าวว่าหลี่ซื่อหมินจะเป็นผู้ปูรากฐานให้กับต้าถัง พร้อมกับบุกเบิกสร้างเสริมจนเกิดเป็นยุคสมัยที่รุ่งเรือง พวกเขาจึงเชื่ออย่างสนิทใจ
เพราะนี่คือเป้าหมายของพวกเขา และเป็นสิ่งที่พวกเขาต้องลงมือทำ