เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 36
หากเป็นยามปกติ ป่านนี้หลี่เฉิงเฉียนคงจะเท้าสะเอวขึ้นมาโต้เถียงกับหลี่ซื่อหมินผู้เป็นตาลุงนี่สักตั้งแล้ว
เรื่องเถียงชนะหรือไม่ค่อยว่ากัน แต่ทรงต้องกางรัศมีความเกร็งออกมาเสียก่อน แล้วค่อยว่ากันต่อด้วยวาจา...
ทว่าวันนี้ กลับมีบางอย่างที่แตกต่างออกไป!
นี่ไงล่ะ หลี่เฉิงเฉียนพลิ้วกายแวบเดียว ก็ไปนั่งลงข้างกายฮองเฮาจ่างซุนโดยไม่แม้แต่จะชายตาแลหลี่ซื่อหมิน กลับยื่นมือไปหยิบแผ่นกุ้งสีขาวราวหิมะจานหนึ่งที่เพิ่งยกมาวางบนโต๊ะส่งไปตรงริมฝีปากของฮองเฮาจ่างซุน
"เสด็จแม่ พระองค์ทรงชิมนี่ดูสิขอรับ!"
"ของสิ่งนี้เรียกว่าข้าวเกรียบกุ้ง ราคาไม่ได้แพงอะไรนักหนา หากกินมากเกินไปอาจทำให้ร้อนในได้"
"แต่หากนำมาทานเล่นยามว่าง ย่อมถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว!"
"พระองค์ลองชิมดูสิขอรับ ว่ามีกลิ่นอายสายลมชายทะเลพัดโชยมาบ้างหรือไม่!"