เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 26
หลี่เฉิงเฉียนยอดมองอวี้ฉือเป่าหลินที่เอ่ยถามคำถามด้วยความร้อนรนด้วยรอยยิ้ม
"เป่าหลิน ข้าคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเจ้าจะเป็นคนร้อนรนเอ่ยถามคำถามขึ้นมาก่อนใครเพื่อน"
อวี้ฉือเป่าหลินเมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าคล้ำหนาก็แดงก่ำขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวด้วยความรู้สึกกระดากอายเล็กน้อยว่า
"ช่วยไม่ได้ ท่านพ่อของข้าเข้มงวดกับข้าเหลือเกินขอรับ"
"ชู่โม่พวกเขารู้ดีว่า ท่านพ่อของข้าไม่ได้ให้เงินข้าใช้สอยสักเท่าไรจริงๆ!"
"โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว ข้ากลับรู้สึกว่าตัวข้าเองยังสู้เด็กในบ้านขุนนางธรรมดาไม่ได้เสียด้วยซ้ำ"
"ดังนั้น ทันทีที่องค์รัชทายาทตรัสว่ามีโอกาสหาเงินได้ ข้าจึงสนใจเป็นพิเศษขอรับ!"
หลี่เฉิงเฉียนไม่ได้ใช้โอกาสนี้หัวเยาะเย้ยอีกฝ่าย
เรื่องการหยอกล้อเช่นนี้ ย่อมต้องดูจังหวะเวลาและความสัมพันธ์ด้วย