กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 13
หลี่เฉิงเฉียนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองกลับมาถึงตำหนักบูรพาได้อย่างไร
แต่พอกลับมาถึงตำหนักบูรพาได้ เขาก็จัดการถอดเสื้อผ้าออกอย่างลวก ๆ ในสองสามที จากนั้นก็กลิ้งตัวตลบเดียวขึ้นไปบนเตียงทันที
กระทั่งเสียงแจ้งเตือนที่ดังกรุ๊งกริ๊งอยู่ในหัว เขาก็ไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย
ทอดร่างแยกแขนขาออกราวกับอักษรตัวต้า นอนแผ่หลับอยู่บนเตียงอย่างสบายอกสบายใจเสียเหลือเกิน
บนใบหน้ายังประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ต่อให้เสียงกรนจะดังสนั่นเพียงใดก็ไม่จางหายไป
ส่วนฮองเฮาจ่างซุนที่กลับมาถึงตำหนักลี่เจิ้ง กลับมองดูท้องพระโรงอันคุ้นเคยนี้แล้วตกอยู่ในความเงียบงันเนิ่นนาน
นางโบกมือเบา ๆ "ทุกคนถอยไป ให้ข้าอยู่คนเดียวเงียบ ๆ!"
"จริงสิ หงอวี้อยู่ต่อ!"