เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 11
หลี่เฉิงเฉียนคิดอยู่เสมอว่า ดวงวิญญาณของตนคือดวงวิญญาณของคนยุคก่อนที่ถูกความผันผวนของโลกหล้าและความยากลำบากในการทำมาหากินขัดเกลาจนพรุนไปหมดสิ้นแล้ว
ทว่าชาติก่อนเขาเป็นเพียงเด็กกำพร้า ทำได้เพียงแต่มองดูผู้อื่นพร้อมหน้าพร้อมตากันพร้อมความอิจฉา เวลานี้เมื่อได้ยินประโยค "มีแม่อยู่ ไม่ต้องกลัว" ขอบตาที่เดิมทีแดงเรื่ออยู่แล้วก็พังทลายลงในทันที
หยาดน้ำตาสองสายไหลรินลงมาตรง ๆ เช่นนั้น และเขาจ้องมองสตรีร่างเล็กตรงหน้าที่ขอบตาก็แดงเรื่อไม่แพ้กันด้วยความเหม่อลอย
หากพูดถึงอายุ แท้จริงแล้วฮองเฮาจ่างซุนในยามนี้ยังมีอายุไม่ถึงสามสิบปีด้วยซ้ำ
ทว่านางในเวลานี้กลับใช้การกระทำของตนเป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่า นางไม่เพียงแต่เป็นมารดาคนหนึ่ง แต่ยังเป็นมารดาที่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก
ยามนี้ในแววตานั้นไม่มีสิ่งใดเจือปน เหลือเพียงความห่วงใยและกังวลที่มีต่อหลี่เฉิงเฉียนเท่านั้น