เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 8
"สี่ไผ่!"
"วางไว้ อย่าขยับ พ่ง! แปดไผ่!"
"ฮ่า ๆๆ แปดไผ่ มาได้สวย ฮั่วแล้ว! จ่ายเงินมา ๆ!"
"ปัดโธ่! ฮั่วอะไรกัน ข้าหยิบไพ่ผิดต่างหากเล่า ไม่ใช่แปดไผ่เสียหน่อย!"
"พูดจาเหลวไหล เสด็จปู่ พระองค์ก็เป็นถึงคนที่เคยนั่งบัลลังก์ฮ่องเต้มาแล้วนะ กฎคำพูดเดียวดายร้อยชั่งย่อมต้องรู้สิเพคะ... ผิด กฎคำพูดดุจทองคำสี่ตำลึงล่ะไม่ว่า!"
"ตอนนี้เราไม่ได้เป็นฮ่องเต้แล้ว จะให้คำพูดเป็นคำขาดอะไรกัน? คนที่พูดแล้วต้องถือเป็นคำขาดคือพ่อของเจ้าต่างหากเล่า เราแค่หยิบผิดต่างหาก!"
"ไม่ได้..."
มองดูปู่หลานทั้งสองคนที่สยายผมเผ้ารุงรัง เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเผยแผงอก ทว่ากลับกำลังตื่นเต้นจนใบหน้าแดงก่ำ
ขันทีวัยชราและขันทีน้อยสองคนที่ถูกลากตัวมาเป็นขาไพ่จำเป็นข้าง ๆ ในเวลานี้ต่างก็นึกอยากจะหดคอแล้วรีบหลบไปอยู่เสียให้พ้นทาง