กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4
หลี่ซื่อหมินเวลานี้กวาดตามองกลุ่มคนที่กำลังส่งเสียงเอะอะโวยวายอยู่กลางท้องพระโรง ยิ่งเห็นเจ้าเด็กตัวแสบที่ยืนอกผายผึ่งอยู่แถวหน้าสุด แถมยังส่งยิ้มแหย ๆ มาให้อีก เขาก็รู้สึกคันรากฟันขึ้นมาตงิด ๆ
‘ไม่นึกเลยว่าเราออกล่าสัตว์มาหลายปี วันนี้กลับต้องมาโดนลูกนกตัวจิ๋วติกตาเอาเสียได้!’
‘ดี! ในเมื่อเจ้าเด็กนี่ปากก็พร่ำบอกว่ากตัญญูกตเวทีคำก็กตัญญูสองคำ!’
‘เช่นนั้นพ่อต้องขอรอดูหน่อยแล้วว่า ความกตัญญูของเจ้านั้น มีอยู่สักกี่ส่วนกันเชียว!’
สำหรับวาจา ‘เปี่ยมด้วยคุณธรรมและความชอบธรรม’ ของหลี่เฉิงเฉียนเมื่อครู่นี้ หลี่ซื่อหมินหาได้ใส่ใจอีกต่อไปไม่
เพราะการจะไปติดใจเอาความต่อตอนนี้ยิ่งไม่มีประโยชน์อันใดแล้ว