กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 74 อยู่ข้างกายเขา ช่างสงบสุขมั่นคง
หร่วนจื่ออีเก็บกวาดบ้านง่าย ๆ เล็กน้อย ก่อนจะผลักประตูรั้วเดินออกมา
สวีเยี่ยนเซิงยังคงยืนอยู่ข้างรถ เมื่อเห็นเธอเดินออกมาจึงเอ่ยถามว่า “ให้ผมไปส่งคุณสักหน่อยไหม?”
“ขอบคุณในความหวังดีของคุณชายสวีค่ะ” หร่วนจื่ออีใช้น้ำเสียงห่างเหิน “เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา ฉันนั่งรถกลับเองดีกว่าค่ะ”
สวีเยี่ยนเซิงคิดในใจว่า ถึงอย่างไรเดี๋ยวก็จะเป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว โอกาสพบเจอกันในวันข้างหน้ายังมีอีกถมเถ ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนในตอนนี้
เขาพยักหน้า ไม่ได้ดึงดันอีก หมุนตัวขึ้นรถแล้วขับจากไป
หร่วนจื่ออีเดินออกจากตรอกเพียงลำพัง มุ่งหน้าไปยังทิศทางของป้ายรถเมล์
ท้องฟ้ามืดลงแล้ว แสงอาทิตย์อัสดงสุดท้ายเลือนหายไปจนหมดสิ้น โคมไฟถนนเก่าทรุดโทรมริมทางเริ่มทยอยสว่างขึ้น สาดส่องเป็นวงแสงสีเหลืองสลัว