กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 73 คำเรียกขานนี้ฟังดูรื่นหูดีทีเดียว
สวีเยี่ยนเซิงยืนอยู่ที่ปากตรอก สายตากวาดมองเขตที่พักอาศัยเก่าแก่ตรงหน้า
สายตาของเขาหยุดลงที่บ้านกระเบื้องกำแพงสีเทาทางด้านซ้ายหลังนั้น
บ้านหลังนั้นคั่นกับลานบ้านที่หร่วนจื่ออีเพิ่งเช่าเพียงกำแพงเตี้ย ๆ ชั้นเดียว บนสันกำแพงมีเถาวัลย์แห้งกรังไปครึ่งหนึ่งเลื้อยพันอยู่ ระยะห่างใกล้เสียจนแค่ยืนอยู่ในลานบ้านก็ได้ยินความเคลื่อนไหวของข้างบ้าน
“เช่าหลังนี้แหละ” สวีเยี่ยนเซิงดึงสายตากลับมา พลางเอ่ยกับเหอเหมิง
มุมปากของเหอเหมิงกระตุก กัดฟันเดินขึ้นหน้าไปเคาะประตู
บานประตูส่งเสียงทึบหนัก
ผ่านไปครู่หนึ่ง ประตูก็แง้มออกเป็นช่อง ชายวัยกลางคนสวมเสื้อกล้ามคนหนึ่งยื่นศีรษะออกมา มองสำรวจพวกเขาด้วยความระแวดระวัง “มีธุระอะไร?”
“คุณชายบ้านผมอยากจะขอเช่าบ้านของท่านครับ” เหอเหมิงรวบรวมความกล้าเอ่ยออกไป