กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 52 ร่างกายยังคงซื่อสัตย์ทีเดียว
เสิ่นอวี้เจิงนอนอยู่บนเตียง ฟังเสียงลมราตรีด้านนอกหน้าต่าง หร่วนจื่ออียังไม่กลับมา
ในใจเขาอัดแน่นด้วยความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูก เธอไปทำอะไรข้างนอกกันแน่? ต้องมีเรื่องปิดบังอยู่แน่นอน
เต็มไปด้วยความระแวง ทว่ากลับทำอะไรไม่ได้ ร่างกายขยับเขยื้อนไม่ได้ แม้แต่จะออกไปตามหาเธอก็ยังทำไม่สำเร็จ
ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงแบบนี้พันธนาการเขาไว้ราวกับเถาวัลย์ ยิ่งรัดก็ยิ่งแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
เสิ่นอวี้เจิงออกแรงหยิกต้นขาตัวเอง ทำไมถึงยังไม่ฟื้นฟูร่างกายเสียที? ทำไมกัน?
ทันใดนั้น เขาก็ชะงักไป ชั่วพริบตาเมื่อครู่นี้…เหมือนจะเจ็บขึ้นมานิดหน่อย?
เสิ่นอวี้เจิงกลั้นลมหายใจ ออกแรงหยิกไปที่ต้นขาอีกครั้ง คราวนี้ ความรู้สึกเจ็บปวดอันชัดเจนส่งผ่านมาตามเส้นประสาท