บทที่ 5 เลื่อนตำแหน่งเพื่อลดอำนาจ

เดือนพฤศจิกายนในเมืองเจียงตง ลมเริ่มพัดพาเอาความหนาวเหน็บของฤดูหนาวมาด้วย

ฉินเฟิงยืนอยู่หน้าประตูทางเข้ากรมเกษตรฯ เมือง ในมือถือใบส่งตัวบางๆ ไว้แน่นจนข้อนิ้วเริ่มเป็นสีขาว

งานยืมตัวช่วยราชการสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการเมื่อวานนี้ หวังเจี้ยนกั๋วตบไหล่เขาแล้วบอกว่า “ทำได้ดีมาก” ก่อนจะยื่นกระดาษแผ่นนี้ให้: “กลับไปรายงานตัวที่หน่วยงานเดิมเถอะ”

หน่วยงานเดิม...

หน่วยงานเดิมที่เขาไม่เคยแม้แต่จะมีโต๊ะทำงานเป็นของตัวเองด้วยซ้ำ

ฉินเฟิงสูดลมหายใจลึก แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปในรั้วกรม

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยโผล่หน้าออกมาจากป้อม มองเขาแวบหนึ่งด้วยสายตาที่ซับซ้อน—ฉินเฟิงอ่านสายตานั้นออก มันมีความอยากรู้อยากเห็นสามส่วน ความระแวดระวังสามส่วน และอีกสี่ส่วนคืออารมณ์ประมาณว่า “ไอ้หนู แกยังกล้ากลับมาอีกเหรอ”

ระหว่างเดินขึ้นบันได เขาเจอเจ้าหน้าที่หลายคน

บางคนแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นแล้วก้มหน้าเดินผ่านไปอย่างรีบเร่ง

บางคนพยักหน้าให้ตามมารยาทแต่สายตาเลิ่กลั่ก