บทที่ 1 กูไม่ขออยู่รับใช้อีกต่อไป!

ในตอนที่โทรศัพท์สั่นสะเทือน ฉินเฟิงกำลังยืนถูกด่าเปิงอยู่ในห้องประชุม

“คุณทำรายงานภาษาอะไรแบบนี้ ลูกค้าจะอ่านรู้เรื่องไหม? ฉินเฟิง คุณมาอยู่ที่นี่สามปีแล้วนะ ทำไมไม่รู้จักพัฒนาตัวเองบ้างเลย!” เจี่ยเหม่ยหลิง หัวหน้าแผนกฟาดแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ เสียงแหลมเล็กของเธอแสบแก้วหูจนน่ารำคาญ

เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ในห้องประชุมต่างพากันก้มหน้าเงียบกริบ

หลิวฟางที่นั่งข้างๆ เจี่ยเหม่ยหลิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้ชนะ — ความจริงรายงานฉบับนี้เป็นหน้าที่ของเธอ เธอโยนมันให้ฉินเฟิงตอนสี่โมงครึ่งเมื่อวานนี้พร้อมบอกว่า “ช่วยจัดรูปแบบหน่อย” พอมาเช้านี้ ความผิดทั้งหมดกลับตกมาอยู่ที่ฉินเฟิงเพียงคนเดียว

ฉินเฟิงจ้องมองรอยคราบกาแฟที่เลอะตรงมุมแฟ้ม นิ้วมือของเขาใต้โต๊ะกำแน่น

เขาอยากจะแย้งว่าข้อมูลพวกนี้มันไม่ตรงกันเลย อยากจะบอกว่าไฟล์ต้นฉบับที่หลิวฟางให้มานั้นมันเละเทะแค่ไหน และอยากจะบอกว่าเมื่อคืนเขาต้องถ่างตาทำถึงห้าทุ่มกว่าจะพอจัดโครงร่างออกมาได้แบบนี้—

แต่พูดไปจะมีประโยชน์อะไร?

บริษัทเฮงซวยนี่มัน ‘วัดเล็กแต่เจ้าที่แรง สระน้ำตื้นแต่เต่าเยอะ’ (ที่ที่คนน้อยแต่ปัญหาการเมืองภายในแยะ)

เจี่ยเหม่ยหลิงชอบคนประจบเก่งและขี้อ้อนอย่างหลิวฟาง ส่วนคนก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างเขา ก็มีหน้าที่แค่เพียง ‘แบกหม้อ’ (รับผิดชอบความผิด) ไปตลอดกาล