ตอนที่ 20 รสชาติหลากหลายของชีวิต 6

น่าเบื่อ ช่างไม่ดึงดูดใจเท่าปลากระพงย่างตรงหน้านี้เลย

รสชาติเผ็ดชวนน้ำลายสอมันช่างเย้ายวนเกินทน จนเฉียวอวิ้นหักห้ามใจไม่ไหว ต้องยื่นกรงเล็บมารออกไป ตัวปลาไม่มีก้างฝอย น่าจะเป็นปลาแม่น้ำโขง เคี้ยวแล้วเนื้อสัมผัสเหนียวนุ่มสู้ฟัน เหมือนย่างบนเตาถ่านอย่างช้า ๆ ไม่เหมือนร้านบางร้านที่เน้นเสิร์ฟไวแล้วเอาไปทอดน้ำมันโดยตรง

เนื้อปลานุ่มสดใหม่ ด้านล่างรองด้วยเครื่องเคียงสารพัด เส้นมันเทศดูดซับน้ำซุปไว้จนชุ่มฉ่ำ พอสูดเข้าปากก็ลื่นคอเหนียวนุ่มกำลังดี

ทว่าสิ่งที่เฉียวอวิ้นชอบที่สุดกลับเป็นมันฝรั่งที่หั่นเป็นลอนคลื่น ไม่รู้ทำไม ทั้งที่เส้นมันฝรั่งก็หนาเท่ากันแท้ ๆ แต่เธอมักรู้สึกว่าแบบที่เป็นลอนคลื่นนั้นอร่อยกว่าเสมอ

“เฉียวอวิ้นเธอมานั่งกินโต๊ะจีนงานเลี้ยงใช่ไหมเนี่ย”

“มิน่าล่ะเธอถึงอยากมาเมืองจีน เป็นฉันก็ยอมปักหลักอยู่ที่นี่ไม่ยอมไปไหนเหมือนกัน”