กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลิงลั่วก็ไม่ขยับจริง ๆ
เย่สิงเสวี่ยโน้มตัวลง ราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำเบา ๆ ประทับจูบเบา ๆ ที่มุมริมฝีปากของเธอ
ขนตาของหลิงลั่วสั่นเบา ๆ เธอรู้สึกเก้อเขินอยากออกจากอ้อมแขนของเขา แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของเขา เธอก็หยุดชะงัก
เย่สิงเสวี่ยรับรู้ได้ ใจก็อ่อนลง ยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่รังเกียจใช่ไหม?”
หลิงลั่ว: “อือ……”
เย่สิงเสวี่ยจูบที่มุมริมฝีปากของเธออีกครั้ง: “งั้นก็ดี”
“อือ……”
เย่สิงเสวี่ยเห็นเธอเป็นแบบนี้ ลำคอของเขาก็ตึงแน่น—
ตอนนั้นเอง จากทางบันไดก็มีเสียงของเหยียนซานดังมา: “องค์รัชทายาท คุณชายเย่มาแล้ว”