กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากเย่สิงเสวี่ยเดินห่างออกไปแล้ว เซี่ยหลินกับพวกจึงลดเสียงลงถามว่า “ลูกพี่ เย็นนี้พวกเราจะได้กินข้าวด้วยกันจริง ๆ เหรอ”
หลิงลั่วหรี่ตา “พวกนายไม่อยากไป?”
เธอรับปากเย่สิงเสวี่ยไว้แล้วว่าจะพาพวกเขาไป
ถ้าพวกเขากลับคำกลางคัน...
เธอจะอัดพวกเขาให้หมอบ แล้วให้พวกเขาคลานไปก็ต้องคลานไปให้ได้!
เซี่ยหลินกับพวกเหงื่อแตก รีบบอกว่า “ไม่ ๆ ๆ ไม่มีทางหรอก พวกเราแค่รู้สึกเกรงใจ”
หลิงลั่ว “อ้อ”
ขอแค่ไม่ใช่ไม่อยากไปก็พอ
คนจำนวนมากในสถานที่นั้นต่างสนใจเรื่องของหลิงลั่วกับเย่สิงเสวี่ยสองคนนี้เป็นอย่างมาก
แต่เมื่อครู่หลิงลั่วถูกเย่สิงเสวี่ยจูงมือมา พวกเขาถูกเย่สิงเสวี่ยข่มเสียจนต่อให้อยากถามอะไร แต่เพราะไม่สนิทกับหลิงลั่ว จึงไม่มีใครกล้าถาม