กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เย่สิงเสวี่ยชะงักไปพักใหญ่ เมื่อได้สติก็ยิ้มออกมา “ขอบคุณ”
“ไม่ต้องเกรงใจ”
เขาเป็นคู่บำเพ็ญของเธอ การที่เธอให้สิ่งของเขาจึงเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว
เย่สิงเสวี่ยมองเธอแล้วกำชับเสียงเบา “ถ้าจะเปิดร้านอีกครั้ง อย่าลืมบอกผมล่วงหน้าด้วย”
หลิงลั่วไม่ได้ถามว่าทำไม เพียงตอบตกลงทันที “ได้”
เย่สิงเสวี่ยพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นเธออ่านหนังสือต่อเถอะ ถึงเวลากินข้าวผมจะมาเรียก”
“ได้”
เย่สิงเสวี่ยออกไปแล้วปิดประตูห้องให้เธอ
เมื่อถึงมื้อเย็น เย่สิงเสวี่ยก็ขึ้นไปเรียกหลิงลั่วลงมาด้วยตัวเองเช่นกัน