กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เซี่ยหลินหน้าตาเย็นชา ขัดคำพูดของหลี่หยวน แล้วถามหลิงลั่ว “เธอรู้ไหมว่าสองกิโลเมตรไกลแค่ไหน?”
ความหมายของเขาเหมือนกับหลี่หยวน
เขาไม่คิดว่าหลิงลั่วจะตรวจจับได้จริง ๆ ว่าห่างออกไปสองกิโลเมตรมีสัตว์อสูรอยู่
อย่างน้อยเธอก็กำลังพูดพล่อย ๆ
หลิงลั่วเอียงศีรษะ “สองกิโลเมตรไกล?”
“ปื๊ด!” หยวนฉีอดไม่ได้ หัวเราะออกมา พอสบสายตาของเซี่ยหลินก็ยกมือลูบจมูก “ผม ผมแค่คิดว่าเธอพูดไม่ผิดน่ะ……”
สองกิโลเมตรก็คือระยะสองกิโลเมตรไงล่ะ
“สภาพแวดล้อมการดำรงชีวิตของสัตว์อสูรเลวร้าย ส่วนใหญ่ชอบซ่อนตัวในที่มืด รอจังหวะลงมือ ต่อให้เคลื่อนที่ไปมา โดยทั่วไปก็ไม่ก่อเสียงดังอะไรมากมาย ดังนั้น—”
“ลองจินตนาการดู ถ้าห่างออกไปสองกิโลเมตร ในที่ที่คุณมองไม่เห็นเลย มีคนกำลังเดินเล่นอยู่ คุณจะได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาไหม?”
หลิงลั่วกำลังจะตอบ เซี่ยหลินก็พูดต่อ “ด้วยระดับของพวกเราตอนนี้ นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้—”