กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 395 ตื่นฟื้น
หน้าบากตื่นขึ้นมาอย่างแท้จริงก็เช้าวันที่สาม
ตอนที่ลั่วเอินไปหาเขา เขากำลังนั่งพิงกำแพงถือชามข้าวต้มอยู่ ข้าวต้มข้น ตุ๋นจนเละ ใส่เกลือไว้หยิบมือหนึ่ง เขาค่อย ๆ ซดทีละคำ ช้า ๆ แต่ทุกคำกลืนลงคอจนหมด เห็นลั่วเอินเดินเข้ามาก็เงยหน้าขึ้น รอยแผลเป็นบนใบหน้ายังซีดขาวอยู่ แต่ในดวงตามีประกายขึ้นมา
“ตื่นแล้วรึ” ลั่วเอินย่อตัวลงนั่ง
“ตื่นแล้ว” หน้าบากพูด เสียงแหบแห้งราวกับกระดาษทราย “ตอนนี้เวลาอะไรแล้ว”
“หลังรบจบวันที่สามแล้ว นายหลับไปสามวัน”
หน้าบากก้มมองตัวเอง ร่างกายพันผ้าไว้จนเต็ม แขนขวาพันจนกลายเป็นท่อนไม้ สีข้างซ้ายก็พันไว้อีกชั้น เขาวางชามข้าวต้มลง ขยับนิ้วมือขวา เจ็บจนต้องกัดฟันโชว์ไรฟัน แต่ปลายนิ้วขยับได้แล้ว
“บาดเจ็บตรงไหนบ้าง” ลั่วเอินถาม