เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 371 เถ้าคุ
วันที่สามหลังจบศึก ป้อมปราการถึงได้เงียบสงบลงอย่างแท้จริง
ทหารบาดเจ็บได้รับการดูแลเข้าที่เข้าทางหมดแล้ว ห้องข้างๆ ของหานหู่มีคนย้ายเข้าไปอยู่เพิ่มอีกสามคน ล้วนแต่บาดเจ็บเล็กน้อย นอนพักฟื้นไม่กี่วันก็ลงจากเตียงได้ มีผู้บาดเจ็บสาหัสเพียงคนเดียวคือหวังสือโถว เขายืนหยัดพิทักษ์อยู่ตรงช่องโหว่นั้นนานเกินไป ขาซ้ายถูกดินอัดแน่นที่พังทลายลงมาทับเข้า กระดูกไม่หัก แต่บวมเป่งพอกับน่อง เลือดคั่งดันเนื้อหนังจนตึงเป็นมันวาว แพทย์ทหารตรวจดูแล้ว บอกว่าต้องนอนพักอย่างน้อยหนึ่งเดือน ส่วนจะหายขาดหรือไม่ต้องดูที่บุญวาสนา
หวังสือโถวนอนอยู่บนกองหญ้าแห้ง ขาวางพาดอยู่บนแผ่นไม้ที่หนุนสูง ปวดจนนอนไม่หลับทั้งคืน แต่กลับไม่ส่งเสียงครางสักแอะ เมียของเขายกน้ำร้อนชามหนึ่งมาป้อน เขาดื่มจนหมดแล้วเอ่ยว่า “อย่าร้องไห้” เมียของเขาไม่ได้ร้อง เพียงแต่ใช้แขนเสื้อเช็ดตา แล้วถือชามเปล่าเดินออกไป