เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 359 เสียงลม
ลั่วเอินนอนหลับไม่สนิททั้งคืน
ในฝันมีแต่เสียงสร้างถนน เสียงทึบของจอบขุดดิน เสียงหินกลิ้งลงเนินดังกราว เสียงแหบห้าวของผู้คุมงานก่นด่า เขาตื่นฟื้นขึ้นมาหลายหน ทุกครั้งที่ตื่นฟื้นล้วนได้ยินเสียงลมข้างนอก ลมไม่แรง ทว่าพัดไม่หยุด พัดจนกระดาษหน้าต่างส่งเสียงสั่นพั่บ ๆ คล้ายมีใครกำลังเคาะประตู
ยามฟ้าใกล้สว่าง เขาถึงได้สะลึมสะลือผล็อยหลับไป ลืมตาขึ้นมาอีกที แสงตะวันก็ส่องลงบนกระดาษหน้าต่างแล้ว
อลิเซียไม่ได้อยู่ข้างกาย เยวี่ยก็ไม่ได้อยู่บนคั่ง โคมกระต่ายยังคงแขวนอยู่หัวคั่ง หูกระดาษถูกลมพัดเอียงไปข้างหนึ่ง เอียงหัวเฝ้ามองเขา ราวกับกำลังถามเขาเช่นกันว่า ทำไมนายเพิ่งตื่นฟื้น
ลั่วเอินสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเดินออกจากประตู ลานเรือนเงียบสงบกว่าปกติ คนหายไปครึ่งหนึ่ง ลงแปลงกันหมดแล้ว บัควีตรอบปลายฤดูโตสูงถึงหน้าแข้ง เป็นช่วงเวลาเด็ดยอดพอดี ไม่อาจชักช้าได้เลย