เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 358 ถนนสายตะวันออก
ท้องฟ้ายังไม่สว่าง ลั่วเอินและอลิเซียก็ออกเดินทางแล้ว
คนสองคน ม้าสองตัว ลั่วเอินพกดาบ อลิเซียพกธนู ซุกเสบียงแห้งไว้ในอกเสื้อ แขวนกระบอกน้ำไว้บนอานม้า เสี่ยวโต้วจื่ออยากตามไปด้วย แต่ถูกลั่วเอินพูดดักคอไว้เพียงประโยคเดียวว่า “เธออยู่ช่วยหานหู่เฝ้าป้อมเถอะ”
เสี่ยวโต้วจื่อยืนอยู่หน้าประตูป้อม เสียบดาบไว้ที่เอว เม้มปากแน่นเป็นเส้นตรง เฝ้ามองแผ่นหลังของคนทั้งสองเลือนหายไปในหมอกยามรุ่งทางใต้
ลั่วเอินไม่ได้ใช้ถนนสายใหญ่ เขาอ้อมไปทางใต้ของป้อมปราการ ลัดเลาะผ่านป่าละเมาะ และเลียบตีนเขามุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก เส้นทางนี้เขาเคยเดินผ่านอยู่ไม่กี่ครั้ง หนก่อนคือการลอบโจมตีค่ายพักเผ่าธงครามตอนกลางคืน ซึ่งใช้เส้นทางสายเหนือ คราวนี้เป็นเวลากลางวันจึงเลือกเส้นทางสายใต้ ซึ่งมิดชิดกว่าแต่ก็อ้อมไกลกว่ามาก
อลิเซียควบม้าตามหลังเขา ฝีเท้าม้ามั่นคง แขวนธนูไว้ข้างอานม้า ผูกกระบอกเก็บลูกธนูไว้ข้างขา ท่าทางการขี่ม้าของเธอไม่เหมือนลั่วเอิน แผ่นหลังเหยียดตรงกว่า หัวไหล่ผ่อนคลายกว่า ราวกับเติบโตมาบนหลังม้า
“เธอขี่ม้าเก่งนี่” ลั่วเอินเอ่ยขึ้น
“ตอนเด็ก ๆ เคยขี่แพะ”